حساسيت زدايي منظمبرای تعریفی روشن از
حساسیتزدایی، ابتدا باید شرطیسازی پاسخگر یا تقابلی را توضیح دهیم. شرطیسازی تقابلی، فرایندی است که در آن یک پاسخ شرطی با پاسخ دیگری که با آن ناهمساز یا مغایر است جانشین میشود و این سبب میشود که پاسخ شرطی در حضور محرک شرطی داده نشود. برای روشن شدن مطلب، فرض کنید کودکی را که از سگ میترسد تشویق کنیم تا با کودک دیگری که با سگش مشغول بازی کردن است بازی کند. وقتی که کودک مورد نظر ما با کودک دوم و سگش بازی میکند، پارهای از هیجانهای مثبت بازی با کودک دوم و سگش به سگ شرطی میشوند. این پاسخهای شرطیشده مثبت با پاسخهای هیجانیشده منفی که قبلا به وسیله حضور سگ فراخوانده میشدند، رقابت خواهند کرد و آنها را از میان خواهند برد. بنابراین، هدف روشهای مبتنی بر شرطیسازی تقابلی این است که از راه شرطی کردن رفتاری که مغایر با رفتار نامطلوب است، رفتار نامطلوب کاهش یابد یا بازداری شود.مهمترین روش رفتاردرمانی برخاسته از اصل شرطیشدن تقابلی، حساسیتزدایی است که انواع معروف آن حساسیتزدایی منظم، حساسیتزدایی واقعی و خودحساسیتزدایی هستند.[1]اصولا حساسیتزدایی منظم، فنی برای کاهش اضطراب است. این فن که توسط سالتر در سال 1949 و جوزف ولپی در سال 1985 ابداع شد، مبتنی بر بازداری تقابلی است. حساسیتزدایی منظم برای درمان بیمارانی مورد استفاده قرار میگیرد که از برخ مشاوره و برنامه ریزی...
ما را در سایت مشاوره و برنامه ریزی دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 151 تاريخ: جمعه 20 بهمن 1396 ساعت: 1:36